Па-першае заўважу, што гэта вельмі дрэнна, калі няма звычкі занатоўваць свае думкі і назіранні адразу. Цяпер, калі прайшло ўжо два тыдні з таго моманту, як я сеў у цягнік “Кіславодск – Санкт-Пецярбург”, многае перагарэла. Я мысленна складаў як яно будзе на паперы, скаладаў, правіў і зноў складаў. Перагарэў. Апісваць мае вандроўкі ў пяты раз мне ўжо не так цікава, так што даруйце, калі коратка і суха (але я буду старацца).
   Двое сутак у цягніку да Пецярбургу апісваць няма сэнсу. Ляжаў на верхняй паліцы, чытаў з кпк тыя кніжкі, якія нізавошта не прачытаў бы ў іншых абставінах (карацей – лабуду), а калі яны мне надакучвалі слухаў Вайцюшкевіча. З суседзямі не пашанцавала – таўстыя цёткі, якіх я тут жа ахрысціў цюленіхамі, таму што яны амаль увесь час
ляжалі, а адна так і снедала: лежучы і абапіраючыся на локаць.
   З брыгадай правадникоў таксама не пашанцавала: яны адключычылі разеткі і зараджалі тэлефоны за грошы ад нейкага шчытка. Я таксама ў іх КПК зараджаў. Усё б нічога, каб не хлусілі, што, маўляў, вагоны старыя, праводка ніякая, электрычнасці ў разетках нідзе няма. Вельмі хлусню не люблю.
   У цягніку мяне дагнала паведамленне ад Аленачкі Ўладзіміраўны, што яна перапрашае за тое, што заразна хварэе і наогул... Дзякуй.
   У Піцеры прабыў толькі палову сутак, а наступным ранкам мы ўжо ехалі на бацькавым аўто ў Беларусь. Запомнілася ў Лузе двухпаявярховая драўляная хата без шыбаў з надпісам цераз усю сцяну: “Дайте нам жильё!” А за Псковам у палове хат у вёсках вокны ці пазакалочаны, ці адсутнічаюць – ня хочуць людзі ў вёсках жыць (ня дзіва, бо як расказала нам адна цётацка, якую мы падвозілі – зарплата ў простых калгаснікаў у раёне 1000 расійскіх рублёў).
   А пскоўскія гібэдэдэшнікі (няхай ніхто не крыўдуе) – самыя шкодныя. Такое ўражанне, што сэнс іх работы – не падтрыманне парадку, а здабыванне грошай. Яны хаваюцца па завуголлях, а потым выскакваюць як чэрці з табакеркі. А быў выпадак, калі яны нават пераставілі знакі. Бацька з імі тады судзіўся і здолеў зменшыць памер штрафу, хаця па сумленні не павінен быў плаціць нічога.
   Калі мы даехалі да мяжы, ўжо шарэла. Я ехаў, глядзеў у вакно, чытаў назвы вёсак і адчуваў сябе, як наркаман, які доўга чакаў дозы і нарэшце здабыў яе.
Працяг будзе.

   Во-первых замечу, что это очень плохо, когда нет привычки записывать свои мысли и наблюдения сразу. Теперь, когда прошло уже две недели с того момента, как я сел в поезд “Кисловодск – Санкт-Петербург”, многое перегорело. Я мысленно сочинял как оно будет на бумаге, сочинял, правил и снова сочинял. Перегорел. Описывать мои путешествия в пятый раз уже не так интересно, так что простите, если коротко и сухо (но я буду стараться).
   Двое суток в поезде до Петербурга описывать нет смысла. Лежал на верхней полке, читал с КПК те книжки, которые ни за что не прочитал бы в других обстоятельствах (короче – лабуду), а когда они надоедали слушал Войтюшкевича. С соседями не повезло – толстые тетки, которых я тут же окрестил тюленихами, потому что они почти все время лежали, а одна так и ела: возлегая и опираясь на локоть.
   С бригадой проводников тоже не повезло: они отключили розетки и заряжали телефоны за деньги. Я тоже у них КПК заряжал. Всё бы ничего, если б не врали, что, мол, вагоны старые, проводка никакая, электричества в розетках нигде нет. Очень вранье не люблю.
   В поезде меня догнало сообщение от Леночки Владимировны, что она извиняется за то, что она заразно болеет и вообще... Спасибо.
   В Питере пробыл только половину суток, а следующим утром мы уже ехали на папином авто в Беларусь. Запомнился в Луге двухэтажный деревянный дом без стекол с надписью через всю стену: “Дайте нам жильё!” А за Псковом в половине домов в деревнях окна или заколочены, или отсутствуют – не хотят люди в деревнях жить (не удивительно, ибо как рассказала нам одна тетечка, которую мы подвозили – зарплата у простых
колхозников в районе 1000 российский рублей).
   А псковские гибэдэдэшники (пусть никто не обижается) – самые вредные. Такое впечаткение, что смысл их работы – не поддержание порядка, а добывание денег. Они прячутся по закоулкам, а потом выскакивают как черти из табакерки. А был случай, когда они даже переставили знаки. Отец тогда с ними судился и смог уменьшить размер штрафа, хотя по совести не должен был платить ничего.
   Когда мы доехали до границы, уже серело. Я ехал, смотрел в окно, читал названия деревень и чувствовал себя как наркоман, который долго ждал дозы и наконец добыл ее.
Продолжение следует.