| Тры птушыныя песнi
Птушкi цi чуў ты песню, птушкi цi чуў ты спеў у перадранiшнi час?
У час на золку на ветцы сасновай над морам кароза пяяла:
«Стаць iзноў бы мне дзеўчынай гожаю - цела маё бы паўстала.
Стаць, якою была - я жыць не жыла, кахала няўмела,
Што з таго, што я крылле знайшла, калi цела маё спарахнела?
Так, былi мы з табой, разам з табой, разам з табою,
Можа, будзем з табой, будзем з табой, будзем з табой,
Каб прастора ззяла вясной,
Ззяла навокал вясною».
Птушкi цi чуў ты песню, птушкi цi чуў ты спеў як сонца пайшло?
Шэрым часам на лапе яловай зязюля над борам кувала:
«Чорнавокай iрудагаловай была, ды стракатаю стала.
У танцы - першая, мовай - смелая... Муж замовамi ведаў,
А кахаў, зрабiў мяне белаю, лебядзю белай бяз бедаў.
Так, былi мы з табой, разам з табой, разам з табою,
Пэўна, будзем з табой, будзем з табой, будзем з табой,
Каб прастора ззяла вясной,
Ззяла навокал вясною».
Птушкi цi чуў ты песню, птушкi цi чуў ты спеў паўднёвай парой?
Днём спякотным з ветрам марскiм голас чайкi нясецца над борам:
«Разам, асобна, воддаль цi блiзка, мы адзiны, ты - небам, я - морам.
Нараджаць сыноў табе стану, дачок нараджаць табе стану
Да нябёсаў блiжэй я паўстану, i спяваць я не перастану.
Так, былi мы з табой, разам з табой, разам з табою,
Хутка будзем з табой, будзем з табой, будзем з табой,
Каб прастора ззяла вясной,
Ззяла навокал вясною». | Три птичьи песни
Слышал ли птичью песню, слышал ли птичью песнь в предутренний час?
В час рассветный на ветви сосновой над озером иволга пела:
«Если б стала я девою снова, и голос вернула б, и тело.
Стать, какою была – я жить не жила, любить не умела,
Что с того, что крыла обрела, коли тело в могиле истлело?
Помню, были с тобой, были с тобой, были с тобою,
Может, будем с тобой, будем с тобой, будем с тобой,
Чтоб весна была голубой,
Весна была голубою».
Слышал ли птичью песню, слышал ли птичью песнь закатной порой?
В час вечерний на ветви еловой кукушка в бору куковала:
«Темноглазой да рыжеголовой была, нынче пестрою стала.
В танце – первая, речью – смелая… Муж заклятьями ведал,
А любил, так сделал бы белою, белою лебедью сделал.
Помню, были с тобой, были с тобой, были с тобою,
Видно, будем с тобой, будем с тобой, будем с тобой,
Чтоб весна была голубой,
Весна была голубою».
Слышал ли птичью песню, слышал ли птичью песнь в сиянии дня?
В час полуденный с ветром морским голос чайки несется над бором:
«Вместе ль, врозь, далеки ли, близки, но едины, ты – небом, я – морем.
Я рожать сыновей тебе стану, рожать дочерей тебе стану
И глядеть в небеса не устану, ни петь, ни летать не устану.
Помню, были с тобой, были с тобой, были с тобою,
Знаю, будем с тобой, будем с тобой, будем с тобой,
Чтоб весна была голубой,
Весна была голубою». | | пераклад - С. Полацкi, г.зн. - я | (с) Екатерина Ачилова, оф. сайт - http://www.dracogne.ru/index.html
С разрешения автора - сама песня (из альбома "Неближний свет") |
| |
|
| Ты гісторыю краіны
Сваёй роднай не вучы.
Ну каму, скажы, цікава,
Што даўным-даўно было?
Бо гісторыю самому
Можна лёгка прыдумляць
І расказваць потым байкі
Невукам такім, як сам:
«Жыў-быў ў Піцеры Скарына
І газэты друкаваў». | |
|
| Бяда
Несла я сваю Бяду
Па вясноваму ільду...
Абламаўся лёд - душа абарвалася!
Камнем я пад лёд пайшла,
А Бяда, хоць зараўла,
Ды за вострыя краі прытрымалася.
І Бяда ад тых вось дней
Рышча ў пошуках мяне.
Чуткі ходзяць разам зь ёй - з Крыватолкамі.
А што сьмерць я не знайшла -
Мабыць, ведала скала
Ды яшчэ - цецерукі зь перапёлкамі.
Хто ж данёс тады яму,
Уладальніку майму?
Толькі ж выдалі мяне, збалбатнуліся.
І ад жарсьці сам ня свой
Скіраваўся ён за мной.
А за ім - Бяда з Гавэндаю крануліся.
Ён дагнаў мяне, абняў,
Цалаваў, на рукі ўзьняў...
Побач шастала Бяда, ухмылялася.
Ды застацца ён ня мог,
Быў са мной адзін дзянёк...
А Бяда - на цэлы век затрымалася...
1970
Пераклад: Міхась Булавацкі
(ці ня той Булавацкі, што ў МДПУ імя А.Куляшова настаўнічаў?) | |
|
|
Разложила девка тряпки на полу,
Раскидала карты-крести по углам,
Потеряла девка радость по весне,
Позабыла серьги-бусы по гостям.
По глазам колючей пылью белый свет,
По ушам фальшивой трелью белый стих,
По полям дырявой шалью белый снег,
По утрам усталой молью белый сон.
Развернулась бабской правдою стена.
Разревелась, раскачалась тишина
По чужим простым словам как по рукам
По подставленным ногам по головам
А в потресканном стакане старый чай
Не хватило для разлету старых дел
Фотографии там звездочки и сны
Как же сделать, чтоб всем было хорошо
Всё, что было, всё что помнила сама
Смел котейка с подоконника хвостом
Приносили женихи коньячок
Объясняли женихи что по чем
Кто под форточкой сидит – отгоняй.
Ночью холод разогнался с Оби,
Вспоминай почаще солнышко свое.
То не ветер ветку клонит,
Не дубравушка шумит...
|
Парасклала дзеўка транцы па далу,
Раскідала карты-хрэсці па вуглах
Ды згубіла дзеўка радасць па вясне,
Пазабыла ўсе каралі па гасцях.
Па вачах калючым промнем белы свет,
Па вушах фальшывай песняй белы верш,
Па палях дзіравай хустай белы снег,
Па заранках моллю млявай белы сон.
Разгарнуўся бабскай праўдаю паркан.
Разраўлася, захісталася ціхмень
Па прыблудных словах быццам па руках,
Па падстаўленых нагах ды па плячах.
А гарбата ў шклянцы выстыла даўно.
Не хапіла для разлёту старых спраў.
Фатаграфіі там зорачкі і сны.
Што рабіць мне, каб вам блага не было.
Усё былое, усё, што ў памяці маёй
Коця скінуў з падваконніка хвастом.
Выстаўлялі жаніхі каньячок,
Разважалі жаніхі як жывём.
Хто пад фортачкай сядзіць - адганяй.
Холад гоніць ночка зорная з Абі,
Успамінай часцей ты сонейка сваё.
То не вецер ліст гайдае,
Не дубровушка шуміць... |
Ведаю, што пераклад не дасканалы, але яго можна пець, і гэта ўжо някепска. | |
|
| |
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}